شریعت، فلسفه و اخلاق 3 پیاپی 11 1404 06 01 Seclusion from the Perspective of Izz al-Din Mahmud Kashani خلوت از منظر عزالدین محمود کاشانی 1 16 FA وحید محمّدعلی دانشجوی دکتری، گروه عرفان اسلامی، واحد زنجان، دانشگاه آزاد اسلامی، زنجان، ایران. محمّدحسین صائنی گروه عرفان اسلامی، واحد زنجان، دانشگاه آزاد اسلامی، زنجان، ایران. حیدر حسن¬لو گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد زنجان، دانشگاه آزاد اسلامی، زنجان، ایران. سیّدنادر محمّدزاده گروه ادیان و عرفان، واحد زنجان، دانشگاه آزاد اسلامی، زنجان، ایران. Journal Article 1404/01/18 <p>Seclusion (khalwa) refers to the seeker’s withdrawal from people and from all that is other than God in order to perform practices that facilitate the traversal of mystical stations and the purification of the self, such as fasting, remembrance (dhikr), and similar disciplines. Izz al-Din Mahmud Kashani, a Sufi of the fourteenth century, represents a form of ascetic and devotional mysticism. In his view, the benefit of designating a forty-day period for seclusion lies in the fact that signs of wisdom and the removal of veils and impurities generally manifest within the seeker over the course of this duration. He maintains that seclusion is among the later practices and commendable innovations of the Sufis, and that it was not practiced in this particular form during the time of the Prophet; although Muhammad, due to the intensity of divine love and longing for the Truth, would himself seek solitude, occasionally retreating to the Cave of Hira, where he engaged in remembrance, worship, and nightly vigils. According to Kashani, the wisdom behind prescribing forty days of sincere seclusion is that with each day, a veil is lifted and the distance from the Divine diminishes, until, over the forty days of pure retreat, all such veils are removed and the human being returns to proximity with the Divine—considered the source of goodness, beauty, knowledge, and gnosis—thereby making the contemplation of the Eternal Beauty of God possible. Thus, anyone who resolves to undertake seclusion must first purify their intention from worldly and otherworldly aims, including desire for paradise or reward. Sincerity in intention, maintaining a state of ritual purity (wudu), fasting, eating little, sleeping little, and speaking little are among the principal conditions and etiquettes of seclusion according to Kashani. This study is based on a library research method.</p> <p>خلوت، دوری گزیدن سالک از مردم و غیر حق تعالی، برای انجام کارهایی است که به طی مقامات عرفانی و تزکیۀ نفس او کمک می­کند، مانند روزه گرفتن، ذکر گفتن وغیره. عزالدین محمود کاشانی، از عرفای قرن هشتم است که تصوف و عرفان او تصوفی زاهدانه و عابدانه می­باشد. از نظر عزالدین محمود کاشانی، فایدۀ تعیین مدت چهل روز برای خلوت این است که نشانه­های حکمت و دور شدن از حجاب­ها و ناپاکی­ها، غالباً با طی این مدت در وجود سالک ظاهر می­شود. به نظر او، خلوت از جمله امور جدید و از مستحسنات صوفیان است و در روزگار رسول خدا (ص) به این صورت معمول نبوده است؛ هرچند رسول اکرم (ص) به جهت غلبۀ محبت الهی و شدت اشتیاق به حق خلوت­گزینی می­کرد و گاهی به غار حرا می­رفت و آنجا به ذکر و عبادت و شب­زنده­داری می­پرداخت. از نظر او، حکمت تعیین چهل روز برای خلوت خالصانه به خاطر این است که در هر روز از خلوت خالصانه، حجابی کنار رود و دوری از حق تعالی کم شود تا اینکه در چهل روز خلوت خالصانه، این حجاب­ها همگی کنار روند و وجود آدمی به قرب حق تعالی که سرچشمۀ خوبی و زیبایی و علوم و معارف است بازگردد و مشاهدۀ جمال ازلی حق تعالی برای آدمی ممکن شود. پس هرکس که تصمیم به خلوت­نشینی گرفت اول باید نیت خود را از اهداف دنیوی و اخروی و طمع به بهشت و پاداش پاک کند. داشتن اخلاص در نیت، سعی بر دائم­الوضو بودن، روزه گرفتن و کم­خوری، کم خوابیدن، کم سخن گفتن، از جمله شرایط و آداب مربوط به خلوت­نشینی از نظر عزالدین محمود کاشانی می­باشند. این تحقیق از نوع تحقیقات کتابخانه­ای می­باشد.</p> https://www.journalspe.com/index.php/spe/article/download/127/102