شریعت، فلسفه و اخلاق 4 اردیبهشت ماه 1405 1405 02 01 Speech Acts in the Story of Prophet Abraham (PBUH) in the Qur’an Based on John Searle’s Approach کنش­های گفتاری در داستان حضرت ابراهیم (7) در قرآن با تکیه بر رویکرد جان سِرل FA محمدمهدی مسرور دانشجوی دکتری، گروه علوم قرآن و حدیث، واحد ساری، دانشگاه آزاد اسلامی، ساری، ایران سیداحمد میریان گروه علوم قرآن و حدیث، واحد ساری، دانشگاه آزاد اسلامی، ساری، ایران. حمید محمدقاسمی گروه علوم قرآن و حدیث، واحد ساری، دانشگاه آزاد اسلامی، ساری، ایران Journal Article 1404/12/05 <p>This study, employing a descriptive–analytical approach and drawing upon John Searle’s theory of speech acts, examines speech acts in the story of Prophet Abraham (PBUH) in the Holy Qur’an. The primary objective of this research is to identify the types of linguistic acts used in the dialogues of Prophet Abraham (PBUH) with God, his people, his son, and other narrative characters, as well as to analyze their communicative functions in conveying revelatory messages. The findings indicate that, within the Qur’anic narration of the Prophet’s story, directive speech acts possess the highest frequency, reflecting the predominance of an invitational, persuasive, and guidance-oriented tone in his discourse. Declarative and expressive acts rank second, demonstrating the simultaneous presence of the exposition of monotheistic truths and the representation of inner states, emotions, and spiritual humility within the narrative text. Declarative acts occupy the third rank, with their role primarily associated with creating situational transformations and highlighting particular narrative moments. Commissive acts, with the lowest frequency, rank fourth and mostly appear in the form of expressing commitment, readiness, and adherence of the characters to divine command. This frequency pattern demonstrates that, in narrating the story of Prophet Abraham (PBUH), the Holy Qur’an places greater emphasis on invitational and guidance-oriented acts and, alongside them, employs declarative and expressive acts to deepen meaning and convey experiences of faith.</p> <p>این پژوهش با رویکردی توصیفی–تحلیلی و با تکیه بر نظریه کنش‌های گفتاری جان سرل، به بررسی کنش‌های گفتاری در داستان حضرت ابراهیم (7) در قرآن کریم پرداخته است. هدف اصلی این مطالعه، شناسایی انواع کنش‌های زبانی به‌کاررفته در گفت‌وگوهای حضرت ابراهیم (7) با خداوند، قوم خود، فرزندش و دیگر شخصیت‌های داستانی، و نیز تحلیل کارکرد ارتباطی آن‌ها در انتقال پیام‌های وحیانی است. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که در روایت قرآنی داستان آن حضرت، کنش‌های ترغیبی بیشترین بسامد را داشته‌اند؛ امری که بیانگر غلبه لحن دعوت‌محور، اقناعی و هدایت‌گر در سخنان ایشان است. پس از آن، کنش‌های اظهاری و عاطفی در مرتبه دوم قرار گرفته‌اند که نشان‌دهنده حضور هم‌زمانِ تبیین حقایق توحیدی و بازنمایی حالات درونی، احساسات و خشوع معنوی در متن داستان است. در مرتبه سوم، کنش‌های اعلامی قرار دارند که نقش آن‌ها بیشتر در ایجاد تغییرات موقعیتی و برجسته‌سازی لحظات خاص روایی دیده می‌شود. کنش‌های تعهدی نیز با کمترین بسامد، در مرتبه چهارم قرار گرفته‌اند و بیشتر در قالب بیان التزام، آمادگی و پایبندی شخصیت‌ها به فرمان الهی ظاهر شده‌اند. این الگوی بسامدی نشان می‌دهد که قرآن کریم در روایت داستان حضرت ابراهیم (7)، بیش از هر چیز بر کنش‌های دعوت‌گر و هدایت‌محور تأکید دارد و در کنار آن، از کنش‌های اظهاری و عاطفی برای تعمیق معنا و انتقال تجربه‌های ایمانی بهره می‌گیرد.</p> https://www.journalspe.com/index.php/spe/article/download/173/110