شریعت، فلسفه و اخلاق 3 پیاپی 14 1404 12 01 Ta’wil as the Manifestation of Divine Names: A Comparative Study of Interpretation in Ibn Arabi’s Mysticism and Kabbalah تأویل به‌مثابه تجلی اسماء الهی: بررسی تطبیقی تأویل در عرفان ابن‌عربی و قبالا 1 17 FA طوبی میرزاحسینی گروه ادیان و عرفان تطبیقی، واحد علوم تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران طاهره حاج ابراهیمی گروه ادیان و عرفان تطبیقی، واحد علوم تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران Journal Article 1404/09/26 <p>This study presents a comparative examination of the concept of ta’wil (esoteric interpretation) in the mysticism of Ibn Arabi and the Kabbalistic tradition, focusing on the idea of “ta’wil as the manifestation of divine names.” The central question of the study concerns how interpretation in these two traditions transcends the level of a merely exegetical method and becomes an existential, visionary, and ontological process. The research adopts a descriptive-analytical approach based on primary texts and major scholarly studies in Islamic and Jewish mysticism. The findings indicate that in Ibn Arabi’s thought, ta’wil is grounded in the doctrines of the Unity of Being, divine self-disclosure, and the system of divine names. Through interpretation, the seeker moves beyond the outward form of the text toward deeper levels of meaning and the realization of the unity of truth. In contrast, Kabbalistic interpretation is structured around concepts such as Ein Sof, Sefirot, sacred language, divine names, and Tikkun. Through uncovering the symbolic relations embedded within the sacred text, the interpreter participates in the manifestation and restoration of the cosmic order. Both traditions regard the sacred text as a locus of divine manifestation and understand meaning as multilayered, dynamic, and dependent upon the existential condition of the interpreter. Despite these similarities, the ultimate aim of interpretation differs in each tradition. In Ibn Arabi’s mysticism, ta’wil culminates in the realization of the Unity of Being and the perception of the oneness underlying all multiplicity, whereas in Kabbalah it leads to participation in the restoration of cosmic harmony and sacred order. The study concludes that ta’wil in both traditions can be understood as a form of participation in the manifestation of truth, in which the human being is not merely an interpreter of the text but an active participant in the unfolding of meaning and the experience of the sacred.</p> <p>پژوهش حاضر به بررسی تطبیقی مفهوم تأویل در عرفان ابن‌عربی و سنت عرفانی قبالا با تمرکز بر ایده «تأویل به‌مثابه تجلی اسماء الهی» می‌پردازد. مسئله اصلی پژوهش آن است که تأویل در این دو سنت چگونه از سطح یک روش تفسیری فراتر رفته و به فرآیندی وجودی، شهودی و هستی‌شناختی تبدیل می‌شود. روش پژوهش توصیفی ـ تحلیلی و مبتنی بر مطالعه منابع اصلی و پژوهش‌های معتبر در حوزه عرفان اسلامی و عرفان یهودی است. یافته‌ها نشان می‌دهد که در عرفان ابن‌عربی، تأویل بر بنیاد نظریه وحدت وجود، تجلی حق و نظام اسماء الهی استوار است و سالک از طریق عبور از ظاهر الفاظ به کشف مراتب باطنی معنا و شهود وحدت حقیقت نائل می‌شود. در مقابل، در سنت قبالا، تأویل در چارچوب مفاهیمی چون این‌سوف، سفیروت، زبان قدسی، اسماء الهی و تیکون صورت‌بندی می‌شود و مفسر از طریق کشف مناسبات رمزی متن در فرآیند ظهور و بازسازی نظم قدسی عالم مشارکت می‌کند. هر دو سنت متن مقدس را عرصه تجلی حقیقت الهی می‌دانند و معنا را امری چندلایه، پویا و وابسته به مرتبه وجودی مفسر تلقی می‌کنند. با وجود این اشتراک‌ها، غایت تأویل در دو سنت متفاوت است؛ در عرفان ابن‌عربی تأویل به شهود وحدت وجود و ادراک یگانگی حقیقت منتهی می‌شود، در حالی که در قبالا به مشارکت در ترمیم و بازگرداندن هماهنگی کیهانی می‌انجامد. نتیجه پژوهش نشان می‌دهد که تأویل در هر دو سنت را می‌توان نوعی مشارکت در تجلی حقیقت دانست که در آن انسان نه صرفاً مفسر متن، بلکه بخشی از فرآیند ظهور معنا و تجربه امر قدسی است.</p> https://www.journalspe.com/index.php/spe/article/download/194/120