شریعت، فلسفه و اخلاق 4 تیر ماه 1405 1405 04 01 A Review and Critique of Machiavelli’s Ideas Based on Transcendent Theosophy بررسی و نقد اندیشه ­های ماکیاولی بر مبنای حکمت متعالیه 1 17 FA مهدی منفرد گروه فلسفه و کلام اسلامی، دانشکده الهیات، دانشگاه قم، قم، ایران. حسین کاوه‌ای گروه فلسفه و کلام اسلامی، دانشکده الهیات، دانشگاه قم، قم، ایران. محسن ایزدی دانشیار دانشگاه قم، گروه فلسفه و کلام اسلامی، دانشکده الهیات، دانشگاه قم، قم، ایران. Journal Article 1405/01/21 <p>This study aims to examine and critique the foundations of Niccolò Machiavelli’s political thought based on the components of “Transcendent Theosophy.” The central problem of the article is to address the question of how the absence of ontological foundations and teleology in Machiavelli’s perspective led to the reduction of politics to the “art of preserving power,” and how its opposition to the perfection-oriented worldview of Transcendent Theosophy can provide the tools for critiquing this thought. The research method in this study is descriptive-analytical, conducted through the use of sources related to political theology and Sadrian philosophy. The findings of the article indicate that Machiavelli, by adopting a realist approach and a pessimistic anthropology, separated politics from the domain of “virtue and truth.” In contrast, Transcendent Theosophy, by proposing concepts such as the “principiality of existence,” “substantial motion,” and “ontological justice,” redefines governance from a merely mechanical instrument into a ground for “human transcendence and perfection.” The final conclusion of the study indicates that overcoming the structural crises of politics in the modern world requires a transition from “power-centered politics” toward “transcendent politics”; a paradigm in which power is not the ultimate end, but rather a means for the realization of a comprehensive and ontological justice.</p> <p>این پژوهش با هدف واکاوی و نقد بنیادهای اندیشه سیاسی نیکولو ماکیاولی بر مبنای مؤلفه‌های «حکمت متعالیه» صورت گرفته است. مسأله اصلی مقاله، بررسی این پرسش است که چگونه فقدان مبانی هستی‌شناختی و غایت‌مندی در نگاه ماکیاولی، منجر به تقلیل سیاست به «هنر بقای قدرت» شده و تقابل آن با جهان‌بینی کمال‌گرای حکمت متعالیه، چگونه می‌تواند ابزارهای نقد این اندیشه را فراهم آورد؟ روش پژوهش در این نوشتار، توصیفی-تحلیلی است که با بهره‌گیری از منابع مرتبط با الهیات سیاسی و فلسفه صدرایی انجام شده است. یافته‌های مقاله، نشان می‌دهد که ماکیاولی با اتخاذ رویکردی واقع‌گرایانه و انسان‌شناسی بدبینانه، سیاست را از ساحت «فضیلت و حقیقت» جدا کرده است. در مقابل، حکمت متعالیه با طرح مفاهیمی چون «اصالت وجود»، «حرکت جوهری» و «عدالت وجودی»، حکمرانی را از یک ابزار مکانیکی صرف به بستری برای «تعالی و کمال انسانی»، بازتعریف می‌کند. نتیجه نهایی پژوهش، گویای آن است که عبور از بحران‌های ساختاری سیاست در دنیای مدرن، مستلزم گذار از «سیاست قدرت‌مدار» به سمت «سیاست متعالی» است؛ پارادایمی که در آن قدرت، نه غایت نهایی، بلکه وسیله‌ای برای تحقق عدالتی فراگیر و تکوینی است.</p> https://www.journalspe.com/index.php/spe/article/download/211/127