شریعت، فلسفه و اخلاق 4 تیر ماه 1405 1405 04 01 An Analysis of the Philosophical Foundations of Aesthetics in Transcendent Theosophy: From Existence to Beauty تحلیل مبانی فلسفی زیبایی شناسی در حکمت متعالیه : از وجود تا جمال 1 21 FA مریم پیرامون مقدم گروه فلسفه اسلامی، واحد تهران شمال، دانشگاه آزاد اسلامی ،تهران، ایران. مریم سلگی استادیار، گروه فلسفه و حکمت اسلامی. دانشگاه الزهرا، تهران، ایران. مریم ولایتی کبابیان استادیار، گروه علوم و معارف حدیث، دانشگاه قرآن و حدیث، شهر ری، تهران، ایران. Journal Article 1404 12 04 Beauty is one of the fundamental concepts of philosophy; despite its self-evident presence in human experience, there remains considerable disagreement concerning its definition, criteria, and origin. This study aims to elucidate the philosophical foundations of aesthetics in Transcendent Theosophy and to analyze the relationship of beauty with existence, perfection, love, perception, and art. The present study employs a descriptive-analytical method and is based on library research. The findings indicate that al-Farabi associates beauty with perfection, order, intellect, and its ethical and social effects; Avicenna regards beauty as the realization of the perfection appropriate to each being and as the source of love, longing, and pleasure; and Suhrawardi explains beauty in terms of the gradations of light and manifestation. Mulla Sadra reconstructs these foundations within the framework of the primacy of existence, the gradation of existence, and the intensifying motion of the soul, thereby regarding beauty as an objective, existential, and gradational reality. Within this philosophical system, proportion and harmony are signs of sensible beauty, while pleasure, delight, and wonder are among the effects of its perception; however, the ultimate criterion of beauty is the intensity of existence and the degree to which a being possesses perfection. Furthermore, differences among individuals in the perception of beauty arise from differences in their perceptual capacities and the veils of the soul, rather than from any relativity in the reality of beauty. Accordingly, art is also understood as a symbolic representation of perfection and a manifestation of divine beauty. The source of all degrees of beauty is the Absolute Beauty of the Necessary Existent, while the beauty of created beings, in proportion to their existential rank and capacity, constitutes a limited manifestation of that Absolute Beauty. زیبایی از مفاهیم بنیادین فلسفه است که با وجود بداهت در تجربه انسانی، در تعریف، معیار و خاستگاه آن اختلاف نظر وجود دارد. این پژوهش با هدف تبیین مبانی فلسفی زیبایی‌شناسی در حکمت متعالیه و تحلیل نسبت زیبایی با وجود، کمال، عشق، ادراک و هنر انجام شده است.پژوهش حاضر با روش توصیفی ـ تحلیلی و بر پایه منابع کتابخانه‌ای انجام شده است. بررسی‌ها نشان می‌دهد فارابی زیبایی را با کمال، نظم، عقل و آثار اخلاقی و اجتماعی آن پیوند می‌دهد؛ ابن‌سینا آن را تحقق کمال شایسته هر موجود و منشأ عشق، شوق و لذت می‌داند؛ و شیخ اشراق زیبایی را بر اساس مراتب نور و ظهور تبیین می‌کند. ملاصدرا با بازسازی این مبانی در چارچوب اصالت وجود، تشکیک وجود و حرکت اشتدادی نفس، زیبایی را حقیقتی عینی، وجودی و ذومراتب می‌داند. در این نظام، تناسب و هماهنگی از نشانه‌های زیبایی محسوس، و لذت، ابتهاج و شگفتی از آثار ادراک آن‌اند؛ اما معیار نهایی زیبایی، شدت وجود و میزان برخورداری موجود از کمال است. همچنین، تفاوت افراد در ادراک زیبایی به اختلاف ظرفیت‌های ادراکی و حجاب‌های نفسانی بازمی‌گردد، نه به نسبی بودن حقیقت زیبایی. ازاین‌رو، هنر نیز بازنمایی نمادین کمال و ظهور جمال الهی تلقی می‌شود.خاستگاه همه مراتب زیبایی، جمال مطلق واجب‌الوجود است و زیبایی موجودات، متناسب با مرتبه وجودی و قابلیت آنها، جلوه‌ای محدود از آن جمال محسوب می‌شود.

https://www.journalspe.com/index.php/spe/article/download/262/180