شریعت، فلسفه و اخلاق 1 پیاپی 1 2023 04 20 Explaining Spiritual Experiences in the Process of Practicing Sharia: A Phenomenological Approach تبیین تجارب روحانی در فرآیند عمل به شریعت با رویکرد پدیدارشناختی 27 35 EN سمیرا شفیعی‌پور گروه معارف اسلامی، دانشگاه تهران، تهران، ایران مهدی طاهری گروه فلسفه اسلامی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران Journal Article 2023 02 07 <p class="ABSTRACT" style="line-height: 150%;">This study aims to explore and explain the spiritual experiences of individuals in the process of practicing Islamic Sharia, using a phenomenological approach. This research adopted a qualitative methodology with a phenomenological orientation. Data were collected through semi-structured interviews with 25 residents of Tehran who had lived experiences related to practicing Sharia. Participants were selected via purposive sampling, and interviews continued until theoretical saturation was achieved. Data were analyzed using Van Manen’s phenomenological method with NVivo software. Findings were categorized into three main themes: (1) Inner Experience of Spirituality (divine presence, spiritual revival, emotional softening, unity experience, inner solace, divine attraction), (2) Transformation in Perception and Meaning (spiritual understanding of religious laws, redefined relationship with God, value shift, sacred time awareness, spiritual self-redefinition, detachment from worldly attachments), and (3) Interpersonal and Social Outcomes (empathy, enhanced family ties, ethical action, social service, reduced interpersonal conflict). Spiritual experiences were often shaped through consistent and repeated religious practices. Spiritual experiences in the process of Sharia practice are not limited to legal or ritualistic dimensions but encompass psychological, cognitive, and social aspects. For participants, Sharia served not as an external obligation but as an internal path to spiritual connection, moral growth, and renewed divine relationship.</p> <p>هدف پژوهش حاضر تبیین و واکاوی تجارب روحانی افراد در فرآیند عمل به شریعت اسلامی با رویکرد پدیدارشناختی است. این مطالعه با روش کیفی و رویکرد پدیدارشناختی انجام شد. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با ۲۵ نفر از شهروندان تهرانی که دارای تجربه زیسته در زمینه عمل به شریعت بودند، گردآوری شد. مشارکت‌کنندگان با نمونه‌گیری هدفمند انتخاب شدند و مصاحبه‌ها تا اشباع نظری ادامه یافت. تحلیل داده‌ها با استفاده از روش ون‌مانن و به کمک نرم‌افزار NVivo انجام شد. یافته‌ها در سه مقوله‌ی اصلی دسته‌بندی شدند: ۱) تجربه درونی معنویت (شهود حضور الهی، احیای قلب، تلطیف حالات درونی، احساس وحدت وجودی، دل‌گرمی روحی، جذب الهی)، ۲) تحول در نگرش و معناشناسی (معنا یافتن احکام دینی، بازسازی رابطه با خدا، تحول ارزشی، درک زمان قدسی، بازتعریف خود معنوی، گسست از دلبستگی‌های دنیوی)، و ۳) پیامدهای بین‌فردی و اجتماعی (همدلی، تقویت روابط خانوادگی، کنش اخلاقی، خدمت اجتماعی، کاهش تعارضات). تجارب روحانی گزارش‌شده، اغلب در بستر تکرار و تداوم اعمال شرعی شکل گرفته بودند. تجربه‌ی روحانی در فرآیند عمل به شریعت، تنها محدود به ابعاد فقهی یا تکلیفی نیست، بلکه واجد ابعاد روان‌شناختی، شناختی و اجتماعی متعددی است. شریعت اسلامی در تجربه‌ی زیسته‌ی مشارکت‌کنندگان نه به‌عنوان الزام بیرونی، بلکه به‌عنوان راهی درونی برای اتصال به معنویت، تعالی اخلاقی و بازسازی رابطه با خداوند عمل کرده است.</p> https://www.journalspe.com/index.php/spe/article/download/4/4