شریعت، فلسفه و اخلاق 3 پیاپی 13 1404 10 01 A Review of Ethical Teachings in Kamal-Nameh by Khwaju Kermani Based on Abraham Maslow’s Theory of Self-Actualization نگاهی برآموزه­های اخلاقی در مثنوی کمال­نامه از خواجوی کرمانی بر اساس نظریۀ خودشکوفایی آبراهام مزلو 1 14 FA فاطمه حلاجان دانشجوی دکتری، گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد تهران شمال، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. فریبا سرخوش گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد تهران غرب، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. مریم محمدی گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد تهران شمال، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. Journal Article 1404/06/05 <p>Ethical teachings constitute one of the significant and attainable foundations of self-actualization and personality development. Kamal-Nameh, recognized as the fourth major work of Khwaju Kermani, portrays the process of personal evolution through a symbolic and allegorical language. Drawing upon ethical principles within Abraham Maslow’s theory of self-actualization, this masnavi connects the characteristics of the fully developed human being with moral values. In Kamal-Nameh, Khwaju Kermani discusses diverse ethical teachings whose practical application leads to self-realization and personality growth. Within the field of psychology, Abraham Maslow, through his theory of self-actualization, introduced the defining characteristics of the self-actualized individual, many of which are closely associated with ethical conduct. Using library-based sources and a descriptive–analytical method, the present study compares Khwaju’s ethical perspectives with Maslow’s theoretical viewpoints in order to identify which ethical indicators are considered factors contributing to human flourishing and psychological maturity in the thought of both Khwaju and Maslow. Khwaju’s ethical ideas can be categorized under three of Maslow’s principal characteristics: problem-centeredness, empathy, and a democratic character structure. Through these dimensions, the poet elaborates on teachings such as devotion to God and reliance upon Him, assisting others, the superiority of love over reason, criticism of worldly attachment, rejection of self-centeredness, the importance of virtuous companionship, and the cultivation of altruism and self-sacrifice, explaining their various aspects for the audience.</p> <p>آموزه‌های اخلاقی از عوامل مهم و دست یافتنی خود شکوفایی و رشد شخصیتی است و مثنوی کمال نامه با عنوان چهارمین اثر خواجوی کرمانی با زبانی رمز آلود روند تکامل شخصیتی را به نمایش می‌گذارد.این مثنوی با تکیه بر آموزه‌های اخلاقی در نظریه خود شکوفایی ابراهام مزلو ویژگی‌های شخصیتی انسان رشد یافته را با اخلاق گره می‌زند. خواجوی کرمانی در مثنوی کمال­نامه از آموزه­های اخلاقی متنوعی سخن گفته است که عمل به آن منجر به شکوفایی و رشد شخصیتی می­شود. در حوزۀ روان­شناسی، آبراهام مزلو در نظریۀ خودشکوفایی به معرفی ویژگی­های انسان رشدیافته پرداخته است که بخشی از این ویژگی­ها با اخلاق گره خورده است. در این پژوهش با استناد به منابع کتابخانه­ای و روش توصیفی- تحلیلی، دیدگاه­های اخلاقی خواجو با آراء مزلو مقایسه می­شود تا در نهایت نشان داده شود که در نگاه خواجو و مزلو کدام­یک از شاخصه­های اخلاقی به عنوان عوامل شکوفایی و بلوغ شخصیتی افراد در نظر گرفته شده است. آراء اخلاقی خواجو ذیل سه شاخصۀ مزلو یعنی «مسأله­مداری»، «حس همدردی» و «ساختار منشی مردم­گرا» جای می­گیرد. شاعر سعی کرده است با توجه به این سه شاخصه به آموزه­هایی چون «خداپرستی و توکل به او»، «کمک به دیگران»، «برتری عشق بر عقل»، «نکوهش دنیادوستی»، «نفی خودپرستی»، «اهمیت همنشین خوب» و «روحیۀ ایثارگری و فداکاری» بپردازد و ابعاد گوناگون آن را برای مخاطبان شرح دهد.</p> https://www.journalspe.com/index.php/spe/article/download/99/158